Wateringse Veldpost

Wateringse Veld kent een gemêleerde bevolkingssamenstelling. Ongeveer 70% van de bewoners is van Nederlandse afkomst. De overige 30% is dus van een andere cultuur.
Op deze plaats in Wateringse Veldpost maakt u iedere keer kennis met iemand van een andere cultuur. Dit keer is de beurt aan Vincenzo Serreti, van oorsprong Italiaan. Samen met zijn vrouw Yvonne woont Vincenzo al 12 jaar in het Wateringse Veld. Onder het genot van een heerlijke cappuccino vertelt hij met een onvervalst Italiaans accent, soms aangevuld door Yvonne, zijn verhaal...

Hoe ben je hier terecht gekomen?

Oorspronkelijk komt Vincenzo uit Calabrië, uit het dorp Rosarno. ‘Mijn broer woonde hier in Nederland en had zijn eigen zaak. Samen met mijn vader ben ik in 1962 naar Nederland gekomen om hem te bezoeken. Ik vond het heel leuk maar ik sprak de taal niet en ik verstond niets dus toen had ik nog niet het idee om hier te wonen’. Na veel omzwervingen door bijvoorbeeld Duitsland en Zwitersland heeft Vincenzo besloten om toch naar Nederland te gaan. ‘Dat was best spannend. Ik ben toen bij mijn broer gaan werken. Nog weer later leerde ik mijn vrouw kennen en kreeg 3 kinderen. Inmiddels heb ik ook een kleinkind.‘

Het dorp waar Vincenzo geboren is telt ongeveer 15.000 inwoners. Zijn vader zat in de locale politiek en genoot in het dorp veel aanzien. ‘Mijn familie heeft zelfs banden met de vroegere koning. Toen mijn broer trouwde heeft de, inmiddels verbannen, koning een afgezant gestuurd om te ‘getuigen’ bij zijn huwelijk.’
Tijdens de jeugdjaren was het best streng voor wat betreft rangen en standen. ‘Wij kwamen uit een welgestelde familie en het werd niet geaccepteerd dat je met mensen van een ‘lagere stand’ omging. Gelukkig is dat daar nu veel minder en ik heb me sowieso er nooit wat van aangetrokken. Bij mij gaat het om de mens en niet om zijn afkomst en om hoeveel geld hij heeft.’

Ga je zelf nog wel eens op vakantie naar Italië?

‘Vroeger ging ik vaak op vakantie naar Italië met mijn vrouw en kinderen. Nu mijn ouders zijn overleden kom ik er niet meer zo veel. Ik heb nog wel heel veel contact met familie en vrienden via telefoon en skype. Mijn familie woont verspreid over de wereld.
Ik heb o.a. familie in Canada en Argentinië. Als ik naar Italië ga, dan alleen met een speciale reden. Volgende week bijvoorbeeld ga ik naar noord Italië. Er is daar een beurs op het gebied van ijsproducten.’

Wat is het mooiste plekje van Italië?

‘Voor mij zijn dat Calabrië en Sicilië. Calabrië is ongerept, veel natuur. Het is bij Nederlandse vakantiegangers minder bekend.’ Calabrië is een streek helemaal in de ‘teen van de laars’. Het dorp Rosarno ligt op een heuvel en als je dan op een heldere dag op een bepaalde plaats staat, dan kijk je naar Sicilië. Het gebied ligt aan de Tyrreense zee. Hoewel het weer daar beter is dan in Nederland, is het niet altijd goed. ‘Het sneeuwt er bijna nooit en als het dan een keer sneeuwt is het feest!’

Is Italië aan te raden als vakantieland?

‘Ja! Zoals ik al zei is Calabrië nog niet zo bekend bij de vakantiegangers maar het is wel in opkomst.’ Yvonne voegt nog toe dat als je een goed beeld wilt krijgen van dit gebied en hun inwoners, het boek Bloedsinaasappels van Martin Simek een aanrader is.

Wat mis je het meest?

‘Ik ben na zoveel jaar wel helemaal gewend in Nederland maar ik mis het eten echt heel erg. Alleen al tomaten die in allerlei soorten te krijgen zijn! Daar kan je verschillende soorten pastasauzen van maken en ze smaken zo heel veel anders dan de tomaten die hier te koop zijn.’

Waar koop je producten uit je thuisland?

Volgens Vincenzo zijn de ingrediënten voor een Italiaanse maaltijd goed te krijgen in de gewone supermarkt. ‘Kruiden heb ik ook zelf in de tuin. Meestal eten we Italiaans met een lekker wijntje erbij, heerlijk!’

‘Vroeger maakte ik zelf pasta met de pastamachine. Nu koop ik het meestal. Ik maak zelf nog wel eens brood en daar maak ik dan bruscetta van.’
In de tuin heeft Vincenzo een druivenplant uit Italië. ‘Die heeft mijn dochter voor me meegebracht. Ik heb er een keer wijn van gemaakt en die had een heel aparte, heerlijke smaak. Als ik terug denk aan vroeger, de oogst van de druiven. Vrouwen met manden op hun hoofd, wij met blote voeten de druiven fijn stampen. In grote tonnen werd de oogst op karren vervoerd. Nu gebeurt dat niet meer en is alles overgenomen door machines.’

Wil je verder nog wat met ons delen?

‘Het symbool van mijn geboortedorp is een klokkentoren. Hier woonden nonnen en de kleine kinderen gingen na schooltijd daar naar toe om te spelen. Eigenlijk een soort buitenschoolse opvang.’

Heb je een mooie wijsheid of spreuk uit je thuisland?

‘Mijn motto is: donkerder dan middernacht kan het niet worden. Ik weet zelf niet eens meer de Italiaanse vertaling maar het is wel iets uit mijn geboorteland. Ik gebruik het vaak als het niet helemaal lekker gaat. Het betekent eigenlijk dat het erger niet kan worden, het kan alleen maar beter gaan.’