Ook in dit nummer hebben we weer een tweetal straatnamen voor u uitgezocht.
Dit keer passend bij de tijd van het jaar.
Of in het Spaans: Tierra del Fuego, is een eilandengroep aan het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. Vuurland is ook één van de 23 provincies van Argentinië. Het bestaat uit het hoofdeiland van en verschillende kleine eilandjes. Het gebied werd in 1881 verdeeld tussen Argentinië en Chili. De topografie is zodanig, dat Argentijnen door Chileens Vuurland moeten om in hun eigen Argentijnse deel van Vuurland te komen.
De naam is bedacht door Ferdinand Magellaan (1480-1521). Hij was de eerste Europeaan die door de naar hem genoemde zeestraat voer en hij zag vuren op de eilanden branden. Dit waren de vuren van de oorspronkelijke bewoners van deze eilanden, de Yahgan.
Nationaal Park Tierra del Fuego ligt in het Argentijnse deel van Vuurland. Het werd opgericht in 1960. Het park kan worden bereikt met de Tren del Fin del Mundo (trein naar het einde van de wereld) een toeristische stoomtrein van 5 km. Het park is circa 630 vierkante kilometer en heeft diverse landschappen, watervallen, bossen, bergen en gletsjers. Delen van het park zijn gesloten om het milieu te beschermen. Er zijn circa twintig soorten zoogdieren zoals onder andere vossen, bevers, konijnen en muskusratten. Ook zijn er circa 90 vogelsoorten zoals de Torrent Eenden, Austral Parakeets, condors en scholeksters.
Wim Kan (15 januari 1911 - 8 september 1983) was een Nederlands cabaretier. Hij wordt als een van de Grote Drie van het Nederlandse cabaret van de jaren ‘50, ‘60 en ‘70 beschouwd, samen met Toon Hermans en Wim Sonneveld.
Kan werd geboren in Scheveningen en speelde op zijn zevende thuis al met een marionettentheater. Hij bezocht diverse middelbare scholen omdat hij overal van school werd gestuurd en ging ten slotte naar de toneelschool in Amsterdam, die hij ook niet afmaakte. Kan speelde in 1930 buiten school in een toneelstuk mee, en leerde de tien jaar oudere revuester Corry Vonk kennen. Ze traden in 1933 in het huwelijk.
Kan begon teksten te schrijven voor de revue van zijn vrouw, en op 15 augustus 1936 richtten ze samen het ABC-cabaret op. Dit zou een leerschool worden voor jong talent; onder meer Jenny Arean, Wieteke van Dort, Frans Halsema, Marnix Kappers en Frits Lambrechts werden hier later opgeleid. Het ABC-cabaret trad in 1938 op in een experimentele televisie-uitzending die pionier Erik de Vries verzorgde in de Utrechtse Jaarbeurs.
Eind 1939 vertrok het ABC-cabaret naar Nederlands-Indië voor een tournee. Doordat de Duitsers Nederland binnenvielen, konden de Kans niet meer terugkeren. Terwijl ze in Indië bleven vielen daar echter de Japanners binnen. Zo verdwenen beiden in een Japans concentratiekamp; ze zouden elkaar jarenlang niet zien. Kan kwam ten slotte in kampen bij de beruchte Birmaspoorweg terecht, Op 1 maart 1946 keerde het paar terug in Nederland.
Wim Kan wordt gezien als de grondlegger van de oudejaarsconferences. Hij begon in 1954 met zijn oudejaarsconference voor de radio. In 1956, 1958, 1960, 1963 en 1966 volgden er nog meer, altijd bij de VARA. Het unieke aan zijn conferences was dat hij politici van alle gezindten op de hak nam, ook van zijn eigen zuil. In 1973 hield Kan zijn eerste oudejaarsconference voor de televisie. Het werd een groot succes en hij brak alle kijkcijferrecords. De 8,8 die de kijkers eraan gaven is nog altijd de hoogste waardering. Ook de conferences van 1976 en 1979 werden successen. Zozeer zelfs dat veel mensen zich menen te herinneren dat Kan élk jaar een conference heeft uitgezonden.
Kan was altijd heel kritisch over zijn eigen werk. Alles moest tiptop in orde zijn. Bij de latere oudejaarsconferences was het altijd weer spannend of Kan toestemming zou verlenen voor uitzending van het materiaal. Kan richtte zich in zijn conferences voornamelijk op de politieke actualiteit. Met zijn imitaties van Joseph Luns, Dries van Agt en Joop den Uyl had Kan de lachers op zijn hand. Hij kon niet de hele voorstelling uit zijn hoofd spelen. Daarom had hij altijd zijn bekende spiekborden aan de rand van het toneel liggen. Zijn stoeltje en wijnkoeler waren de enige attributen op het toneel. Ru van Veen achter de piano en Corry altijd aan zijn zijde.
In 1982 kreeg Corry Vonk een hersenbloeding. Hierdoor kon Kan zich minder goed op de Oudejaarsconference van dat jaar concentreren en aan de televisie-uitzending kon minder aandacht worden besteed. Toch werd de registratie als een topper gezien ook al werd op diezelfde avond ‘De Openbaring’ van Freek de Jonge uitgezonden. Nog geen jaar later, op 8 september 1983, overleed Wim Kan onverwacht.